Οι επεμβάσεις της ουροδόχου κύστεως πραγματοποιούνται κυρίως με την κλασσική ανοικτή μέθοδο, αλλά και λαπαροσκοπικά.
Οι επεμβάσεις αυτές γίνονται σε ασθενείς με καρκίνο της ουροδόχου κύστης που το αποτέλεσμα της βιοψίας αναφέρει πως ο όγκος έχει διηθήσει το μυϊκό τοίχωμα και δεν έχει μεταστάσεις σε άλλα όργανα. Αποτελεί θεραπευτική επιλογή επίσης σε ασθενείς με μεγάλους η πολλαπλούς όγκους όταν δεν είναι δυνατή η εξαίρεση τους διουρηθρικά και όταν η αιμορραγία από την κύστη δεν μπορεί να ελεγχθεί αλλιώς.
Τι γίνεται κατά την διάρκεια της επέμβασης;
Για την επέμβαση απαιτείται γενική αναισθησία. Στους περισσότερους ασθενείς τοποθετείται και επισκληρίδιος καθετήρας για την μείωση του πόνου μετά την επέμβαση.
Ο ασθενής τοποθετείται σε ύπτια θέση και αποστειρώνεται η περιοχή. Διενεργείται τομή από το ύψος του ομφαλού έως και την ηβική σύμφυση (εφήβαιο), αφαιρούνται λεμφαδένες της περιοχής, η ουροδόχος κύστη ο προστάτης και οι σπερματοδόχοι κύστεις στον άνδρα, ενώ στην γυναίκα μαζί με την ουροδόχο κύστη αφαιρούνται τα εξαρτήματα , η μήτρα και ένα μέρος του κόλπου.
Υπάρχουν διαφόρων ειδών τρόποι για την αποχέτευση των ούρων που παράγουν οι νεφροί. Η πιο συχνή περίπτωση είναι η έξοδος των ούρων από στομία που δημιουργείται στο πλάγιο κοιλιακό τοίχωμα του ασθενούς, με την παρεμβολή τμήματος λεπτού εντέρου. Άλλη τεχνική αποτελεί η δημιουργία νέας κύστης με την χρήση τμήματος εντέρου και η τοποθέτησή της στην θέση της ουροδόχου κύστης ώστε ο ασθενής να ουρεί από την ουρήθρα.(ορθότοπη νεοκύστη). Στην περίπτωση αυτή για να έχει επιτυχία, εφαρμόζεται με συγκεκριμένα κριτήρια και χρειάζεται ειδική εκπαίδευση και προετοιμασία του ασθενούς.
Ο χρόνος παραμονής σας στο νοσοκομείο εξαρτάται από την τεχνική εμπειρία του χειρουργού και από την κατάσταση της υγείας σας. Συνήθως κυμαίνεται σε 4-5 ημέρες και σε 7-8 σε περιπτώσεις ορθότοπης νεοκύστης.
Ποιες οι επιπτώσεις της επέμβασης στη ζωή του ασθενούς;
Η πλειοψηφία των ασθενών αισθάνονται αδυναμία η οποία διαρκεί λίγες εβδομάδες και αποκαθίσταται σταδιακά. Η συντριπτική πλειοψηφία των ασθενών θα παρουσιάσει στυτική δυσλειτουργία. Σύμφωνα με το αποτελέσματα της ιστολογικής ίσως απαιτηθεί διενέργεια συμπληρωματικής θεραπείας (χημειοθεραπεία). Απαραίτητη είναι επιπλέον και η συνεχής ογκολογική παρακολούθηση .